Een tierlijst van geuren, aroma’s, en stanken

SLavendel, kaneel, vers gemaaid gras
AVanille, oude boeken, nieuwe boeken, buitenlucht
BKnoflook, nieuwe auto’s, citrusvruchten, knisperend brandhout, mest*
CLijm, bleek, verf, koffie, je eigen lichaamsgeur
DMest*, natte honden, lichaamsgeur van anderen, cannabis, uitlaatgassen
FSigarettenrook, rotte eieren, kattenpis, menselijke uitwerpselen

* Mest zit in een superpositie waarin het alle tiers tegelijk zou kunnen bezetten — aan de ene kant stinkt het naar stront (omdat het dat ook is), maar na zo lang op het platteland te hebben gewoond, kan ik niet anders dan het verfrissend vinden voor de zintuigen. Het is de geur van het ontsnappen aan de stad – de geur van Demeter!

Het Penshawmonument

Op een heuvel in graafschap Durham staat het Penshawmonument. Deze negentiende-eeuwse folly werd gebouwd om de prestaties van de graaf van Durham — ene John Lambton — te herdenken, maar je zou het niet weten: het enige teken ervan is een kleine plaquette aan de zijkant. Vorige week vond ik wat tijd om het monument te bezoeken — van hier laat ik de foto’s voor zich spreken.

Gezicht op het monument vanuit het nabijgelegen park. Er was op de dag van mijn bezoek een motorrace aan de gang.
Het monument werd naar de Atheense tempel voor Hephæstos ontworpen, hoewel in een eerder verkleind formaat (kijk, ma, geen dak!)
Ik mocht de naos niet binnen, want de organisatoren waren druk bezig met de opbouw voor het Lumiere festival ’s avonds.i (Ze lieten wél een paar mensen met bulldogs binnen – misschien waren ze geïntimideerd?)
Het nabijgelegen park heeft ook een mooi henge’tje, met uitkijkposten die naar bekende plaatsen in graafschap Durham wijzen — dat zwarte vierkantje dat je kunt zien is de kathedraal van Durham.

Informatie voor bezoekers

  • Adres:
    Chester Rd, Penshaw, Houghton le Spring DH4 7NJ
    .
  • Toegankelijkheid: Om bij het monument te komen moet u een steile helling op; als u niet zo mobiel bent, kunt u beter twee keer nadenken voordat u gaat.
  • Vervoer: De heuvel is bereikbaar via de A183 snelweg en de 2, 2A, en 78 autobussen. Het dichtstbijzijnde treinstation is Chester-le-Street, op acht km afstand.
  • De National Trust biedt soms rondleidingen aan op de top van het monument, maar die zijn momenteel opgeschort.

De eerste vorst

De eerste vorst van het jaar is aangebroken, althans in mijn achtertuin. Het is tijd voor mij om de keuze te maken waar alle Geordie’s elk jaar voor staan: trots ik de kou in niks maar een hoodie, of zul ik De Grote Jas halen en mijn innerlijke laffe zuiderling omhelsen? (Hopelijk is deze vroege vorst een goed teken voor een witte kerstfeest/joelfeest/saturnalia/wat-je-ook-viert in het verschiet.)

Het Internetassortiment, № 2

Ze zijn allemaal Engelstalig vandaag, sorry. Er zijn 1,35 miljard van hun en 23 miljoen van ons – wat kan je er over doen? ¯\_(ツ)_/¯

Witte wanden, grijze banken, potplanten

Mijn oma was een enthousiaste maker van plakboeken en collage’s. Samen met de schilderijen, antieke kasten en kitscherige hondenstandbeeldjes droeg de muren van haar huis kleine collagetjes van grote momenten in haar leven en de mijne.

Met één kijkje rond het huis kon je meteen zien wie ze was, en waar ze om gaf. (Haar honden. Zij gaf veel om haar honden.) Het was ongeorganiseerd; het was chaotisch; het was misschien een beetje rommelig — maar het was echt van háár.

De huidige trends zijn nogal verschillend. Ergens na de grote recessie werd het een beetje tactloos om met je rijkdom te pronken. De stijl du jour heeft zich gewend aan blanke muren, kale tafels en misschien af en toe een bloempot. (Voor groene planten, natuurlijk — wat voor soort gek zou kléúr in zijn huis willen?)

Ik heb het gevoel dat we iets verloren hebben. De topresultaten voor „minimalist livingg room” op Google Afbeeldingen, bijvoorbeeld, vertellen je bijna niks over de persoon die daar woont:

Een selectie van spartaanse, wit ommuurde kamers, met af en toe een grijze bank en stoel.

Vergelijk die met deze meer rommelige zaken, gevuld met boeken, tapijten, foto’s en dergelijke, en het verschil is als dag en nacht:

Verscheidene kamers in verschillende kleuren, boeken tot hoog aan het plafond, overal stoelen, tapijten...

Tja, misschien ben ik gewoon chagrijnig en nostalgisch. Wat denken jullie?

Het Internetassortiment — № 1

Tja, volgens mij zal datums op een dag dubbelzinning worden. „Ehhh — waren die de links van 27 oktober 2021, of 27 oktober 2032?” Het is tijd om de telling opnieuw te beginnen. Welkom, iedereen, bij het Internetassortiment!

Langs de Blyth en Tyne: een introductie

Langs de Blyth en Tyne: een treinodyssee te voet
Foto’s: Martin Beek, Reading Tom, bazzadarambler, yellow book

Maart, 1963. Groot-Brittannië zit in de greep van de koudste winter in twintig jaar, een nieuwe gezicht bestuurt de Arbeiderspartij, The Beatles hebben net hun debuutalbum uitgebracht, en diep in de krochten van Westminster zit Dr. Richard Beeching een verslag te schrijven — een verslag die het bindweefsel van het land voor altijd zal veranderen.

Dr. Beeching is voorzitter van de Britse Spoorwegen, een staatsbedrijf belast met de exploitatie van het spoorwegvervoer, en zij hebben een klein financiëel probleempje. De BS beheren ongeveer 25.000 kilometer spoor tussen 4.500 stations, en de enige manier waarop ze zo’n grote operatie kunnen runnen is met royale subsidies van de overheid – iets waar de regerende Conservatieven nooit erg blij mee zijn.

Dus legt hij, met een pen in de hand, zijn metaforische bijl aan het netwerk. Duizenden stations zijn klaar om te sluiten. Het is niet prettig, maar het moet gebeuren — mensen kunnen toch gewoon de auto nemen naar de dichtbijste station.i


Een kaart van de stations van de oude spoorweg.

Zo reden een jaar later de laatste passagiertreinen over 8.000 km spoorlijn door het hele eiland. Dat omvatte de lijnen tussen de mijnsteden van het industriële hart van Northumberland. De Tyne & Wear Metro opende in 1980 en liet sommige heropenen in de buitenwijken van Newcastle en (relatief) welvarende kustplaatsen. Maar een paar km noord ligt de oude Blyth- en Tynespoorweg, al die jaren later nog steeds dicht. Tot nu.

Het lot heeft beslist dat de graafschapsraad en Westminster nu akkoord zijn om deze steden opnieuw te verbinden met de metropool. De Blyth- en Tynespoorweg, nu bekend als de Northumberlandlijn, zal, als alles volgens plan verloopt, in 2024 weer open gaan. Om dit historische moment te vieren, dacht ik te kijken wat er geworden is van deze oude stations. Ik heb er veertien geïdentificeerd, verleden, heden en toekomst. Ik zal tussen elk van hen lopen en elk van hun verhalen vertellen. De lijst bevat:

  • Northumberland Park, een metrostation dat klaar is om het knooppunt van de nieuwe lijn te worden
  • Backworth de tweede
  • Backworth de eerste, al lang gesloten tijdens de bijl van Beeching
  • Seghill
  • Seaton Delaval, gepland om te heropenen
  • Hartley Pit/Hartley, twee oude stations slechts en paar meter van elkaar
  • Newsham, gepland om te heropenen
  • Blyth, op een oude aftakking
  • Blyth Bebside, gepland om te heropenen
  • Bedlington, gepland om te heropenen
  • Noord-Seaton
  • Ashington, gepland om te heropenen
  • Woodhorn: stond op de eerste plannen voor heropening, maar is sindsdien mysterious verdwenen
  • Newbiggin: het station bestaat niet meer, maar de route is veilig gesteld voor het geval

Recap augustus 2021

Als de maand endigt en de zomer ten einde loopt is het weer tijd voor de maandelijk recap van alles dat is gebeurd. Dit was augustus.

Bekeken films

Een ticketstompje voor The Suicide Squad
  • Wes Andersons The grand Budapest hotel (2014) — Ik wil binnenin deze film wonen, en als dat niet mogelijk is, zal ik een manier vinden om het hele film aan mijn muur te hangen. Een sterke kanshebber voor mijn tweede favoriete film allertijden. (A+)
  • Quentin Tarantino’s Inglourious basterds (2009) — Ik moest me wel afvragen of hun Duits en Frans eigenlijk wel goed was. (A)
  • Ilya Naishullers Nobody (2021) — Een goed actiefilmpje met leuke scènes die ik vermoedelijk zal vergeten binnen de jaar. (C)
  • James Gunns The suicide squad (2021) — Ik ging naar de bioscoop voor de eerste keer sinds de pandemie begon om dit te zien – ik zou alles geaccepteerd hebben! (B)

Beluisterde albums

Diverse foto’s en video’s

Boven een boerderij vol paarden verrijzen voorstedelijke gebouwen, waaronder een pub en een flatgebouw.
De saaie — maar uitstekend fotografeerbare — stad Bedlington.
Op het dak van een gebouw in een drukke stad, een paar stoelen, een plastic tafel, en een ladder naar een klein houten platform.
Genomen vanaf de Tyne Bridge. Ik kan alleen maar hopen dat de winkeleigenaar me niet gaat aanklagen.
Het reuzenetiket van metrostation Monument strekt zich uit naar de achtergrond.
Het prachtige uitzicht vanuit de metro over de rivier Tyne.
Een mozaïek van wolken met uitzicht op een berg is aangebracht boven de bewegwijzering van het metrostation van Gateshead.

High Force

Verborgen tussen de heidevelden en Penninsche pieken van County Durham ligt de machtigste waterval in Engeland. Het water van High Force tuimelt over 22 meter en 300 miljoen jaar rots naar het poel beneden. De waterval is ontstaan waar de rivier de Tees de Whin Sill kruist, een harde plaat van stollingsgesteente die een groot deel van het noorden van Engeland bedekt.

Als het waterpeil hoog genoeg is splitst de kracht zich in twee stromen, waarvan er een de andere kant op gaat rond de rotsen — na stormen kan het zelfs het hele plateau overstromen. Helaas, mijn groep had niet zoveel geluk, ondanks recente regenbuien.

De familie Raby, de eigenaars van het landgoed, vragen £5 om het uitzicht vanaf de voet van de waterval te mogen bewonderen. De waterval torent boven degene die durft naar beneden te gaan… en die niet zal missen dat er enkele mensen staan boven aan de rotsen. Die hebben helemaal niets betaald, want zij wandelde langs de gratis Penninische Weg. Verdorie.

Informatie voor bezoekers

  • Adres:
    High Force, Forest-in-Teesdale, Barnard Castle, County Durham, DL12 0XH, Verenigd Koninkrijk.
  • Bereikbaarheid: Openbaar vervoer is schaars in dit deel van het land, dus u kunt het beste een schilderachtige autorit maken door de Pennines en het negentiende-eeuwse dorp Middleton-in-Teesdale.
  • Prijs: Het Raby landgoed rekent £5 voor toegang via de bodem, maar de top is gratis toegankelijk door een wandeling langs de Penninische Weg.
  • Toe­gan­ke­lijk­heid en faciliteiten: Het pad is, voor zover ik weet, niet rol­stoel­toe­gan­ke­lijk. De familie Raby houden toiletten en een hotel voor wie wil overnachten.

Wc-wandelaars, hartaanvallen, en een paranoïde BBC

Via Hansard, het officiële verslag van het Britse parlementaire debat, laat het toenmalige Labour-parlementslid Joe Ashton ons weten wat voor onzin er gebeurde toen de regering een meerderheid van min zeventien had:

Wij hadden vroeger een wc-wandelaar. Wanneer de division bellα rinkelde hadden we een boven- en beneden-wc-wandelaar die alle toiletten afliep om te zien of iemand opgesloten zat. We keken onder de deur voor voeten, en als we ze zagen, dan keken we er boven. Als die mens één van hun was liet we hem achter; als hij één van ons was, dan haalde we hem eruit, zoms met een schroevendraaier om de deur van buitenaf te openen. Dat was het soort onzin dat zich voordeed toen het kamer stemde.

Ik herinner me het beroemde geval van Leslie Spriggs, toenmalig lid voor St. Helens. Er was een staking van stemmen en hij werd naar het kamer gebracht in een ambulance, nadat hij een ernstige haartanval had gehad. De twee Whips gingen in de ambulance kijken, en daar lag Leslie Spriggs, alsof hij dood was. Ik geloof dat John Stradling Thomas tegen Joe Harper zei: „Hoe weten we dat hij nog leeft?” Dus hij leunde voorover, draaide aan de knop van de hartmachine, het groene lichtje ging rond, en hij zei: „Daar, je hebt verloren — het is 311.” Dat is een absoluut waar verhaal. Het is het soort onzin dat vroeger gebeurde. Niemand gelooft het, maar het is waar.

[…]

Toen het parlement voor het eerst op televisie werd uitgezonden, zond de BBC de eerste drie dagen alles uit wat door de luidsprekers kwam. Het was lasterlijk, het was ongelofelijk grof, maar het was hilarisch. De BBC raakte in paniek en zei: „Iemand zal ons aanklagen wegens smaad. Als het in Hansard staat is het oké, maar als het niet in Hansard staat worden we aangeklaagd voor smaad.” Dus de BBC stopte met alles uit te zenden; nu blokkeren ze de uitzending zodat mensen alleen „hear, hear, hear” horen. Ze zijn doodsbang om aangeklaagd te worden voor smaad.