De Tuin

Een blog door Marijn van Hoorn

Gevaccineerd

Marijn van Hoorn

Dankzij een uitweg in het systeem, waar door een zachte voorwaarde van mij de Britse gezondheidsdienst mij als Kwetsbaar™ had in zijn databank, kwam ik véél eerder dan de rest van mijn demograaf in aanmerking voor een coronavaccin. Er waren wat beproevingen en ellende in het proberen om mij te registreren op de lijst, maar op de vierentwintigste van maartα ging ik eindelijk naar een cricketclub in Ashington en stond ik in de rij. Dit is wat er is gebeurd.

Toen ik aan het eind van de rij kwam, klom ik de trap opβ en scande een vrouw mijn voorhoofd met een temperatuurchecker — ze moeten zorgen dat ik niet het coronavirus naar binnen ga smokkelen!γ Dit was meteen gevolgd door het oeroud ritueel van „sorry, hoe wordt dat gespeld?”, waarin een goedbedoelende persoon achter een bureau met een computer wanhopig probeert om uit te vinden waar mijn naam in de databank zit.

Dan leidde ze me an naar een blauwe plastic stoel. De dokter stelde een paar routine vragen — bent u de afgelopen zeven dagen gevaccineerd, hebt u ooit een allergische reactie gehad — en prikte mijn rechterarm met een naald van het Pfizer-vaccin. Hij zei dat ik vijftien minuten binnen moest zitten (gewoon om te checken dat ik niet in shock zou gaan); het gaf me een gelegenheid om de rest van het cliënteel te bekijken. (Ze waren meestal ietsenvijftigjarige vrouwen en verwarde oude mannen.)

Dat was gisteren, en behalve een doffe irritatie in mijn bovenarm en een plotselinge aandrang om een Windows Phone to kopen heb ik geen bijwerkingen gevoeld — maar ik heb gehoord dat die van Pfizer pijnlijker is de tweede keer rond, dus wens me geluk!